Περίληψη

Διοξίνες: τι είναι

Βιολογικές επιδράσεις

Τοξικότητα

Στα τρόφιμα

Ανθεκτικότητα

Σκόπιμη χρήση

Καύση απορριμμάτων

Ο έλεγχος

Η θέση του Βόλου

Ένα συμπέρασμα...

Παραπομπές

Σκόπιμη χρήση



Σκόπιμη χρήση και ατυχήματα στην ιστορία




Αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα που υπογραμμίζουν τις συνέπειες από την παρουσία των διοξινών.

Στη Συνθήκη της Στοκχόλμης το 2001, η παραγωγή και χρήση διοξινών απαγορεύτηκε δια παντός.
Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι:
α) δεν παράχθηκαν διοξίνες, ούτε ότι
β) δεν χρησιμοποιήθηκαν αυτές που ήδη είχαν παραχθεί.

Τα πολυχλωριωμένα διφαινύλια χρησιμοποιήθηκαν λόγω της χημικής τους σταθερότητας και του υψηλού σημείου ζέσεως, ως ψυκτικά και διηλεκτρικά υγρά μετασχηματιστών και πυκνωτών και ως υγρά υδραυλικών συστημάτων. Εκτιμάται πως συνολικά (ξεκινώντας από το 1929) παρήχθησαν περίπου 1,5 εκατομμύρια τόννοι πολυχλωριωμένα διφαινύλια. Λέγεται ότι αυτή η ποσότητα αρκεί για να σκοτώσει τον πληθυσμό της γης πολλές φορές. Η διαπίστωση της τοξικότητάς τους σε συνδυασμό με τη δυσκολία καταστροφής, οδήγησε στη σταδιακή απαγόρευση της παραγωγής τους.

Κατά τον πόλεμο στο Βιετνάμ, ο αμερικανικός στρατός χρησιμοποίησε τη γνωστή ουσία "Agent Orange", η οποία εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ήταν "μολυσμένη" με διοξίνη. Ψεκάζονταν από αέρος ως αποφυλλωτικό στα δάση για την αποκάλυψη των θέσεων του εχθρού. Η ουσία παρασκευάστηκε στην Αμερική κυρίως από τη γνωστή Monsanto, μία εταιρεία που από την αρχή ειδικεύτηκε στον ραδιολογικό-βιολογικό-χημικό πόλεμο (ΡΒΧΠ), και η οποία σήμερα παράγει τα μεταλλαγμένα. Πάμπολλες φωτογραφίες σαν την ακόλουθη σημαίνουν ότι η πραγματική πρόθεση ίσως ήταν ο χημικός πόλεμος.

images\5-1.png

Το ελικόπτερο Χιούι ψεκάζει όχι δάσος αλλά καλλιεργημένες εκτάσεις.


Έρευνες που έγιναν τόσο σε πληθυσμούς του Βιετνάμ όσο και βετεράνους του πολέμου στην Αμερική, έδειξαν συσχέτιση μεταξύ των ψεκασμών και ορισμένων τύπων ασθενειών και κακοήθων νεοπλασιών. Εξαιτίας εμπλεκόμενων συμφερόντων από πολιτικές υπηρεσίες, βιομηχανίες, δικαστικούς αγώνες, αποζημιώσεις, συντάξεις κλπ. έχει υπάρξει ένα εκπληκτικό "γαϊτανάκι" από αλλεπάλληλες έρευνες που η μία διαψεύδει την προηγούμενη.

Ο Σαντάμ Χουσείν λέγεται ότι χρησιμοποίησε διοξίνες για χημικό πόλεμο κατά των Κούρδων και των Ταλιμπάν. Φυσικά δεν τις παρήγαγε ο ίδιος, τις αγόρασε από τους δυτικούς έτοιμες.

Έχουν σημειωθεί στην ιστορία αρκετά βιομηχανικά ατυχήματα με διοξίνες. 1963: Διαφυγή διοξίνης σε εργοστάσιο της Philips κοντά στο Άμστερνταμ. Το εργοστάσιο διαλύθηκε και τα κομμάτια εκλωβίστηκαν σε τσιμέντο και πετάχτηκαν στον ωκεανό. Το 1968 στη Neratovice της Τσεχοσλοβακίας σε εργοστάσιο φυτοφαρμάκων συνέβη διαρροή και δηλητηριάστηκαν εργάτες, και το 2002 κατά τη διάρκεια πλημμυρών επήλθε σοβαρή ρύπανση των ποταμών Έλβα και Μούλντε, όταν τα νερά των ποταμών "ξέπλυναν" τα ρυπασμένα κτήρια και εδάφη της περιοχής, γεγονός που οδήγησε στην απαγόρευση της κατανάλωσης ψαριών, αυγών και πουλερικών. Και βέβαια το γνωστό ατύχημα στο Σεβέζο το 1976, που οδήγησε και στη γνωστή ευρωπαϊκή "Οδηγία Σεβέζο". Σημειώνεται ότι στην περίπτωση του Σεβέζο η συνολική ποσότητα της διοξίνης που διαχύθηκε στο περιβάλλον εκτιμήθηκε σε μερικές εκατοντάδες γραμμάρια έως λίγα χιλιόγραμμα.

Το διασημότερο θύμα της διοξίνης είναι ο Ουκρανός Πρόεδρος Victor Yushchenko. Το 2004 έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του με διοξίνη στο φαγητό του κατά τη διάρκεια επίσημου γεύματος.

images\5-2.png

Στήθηκε μεγάλη ιατρική επιχείριση που τελικά τού έσωσε τη ζωή. Εκτιμήθηκε ότι η απόπειρα εναντίον του έγινε με ποσότητα ενός μιλιγκράμ (1mg) διοξίνης, δηλ. ενός χιλιοστού του γραμμαρίου.