Περιβαλλοντική Πρωτοβουλία Μαγνησίας

eggrafeite

Δελτία τύπου άλλων φορέων

Δελτία τύπου άλλων φορέων που έχουν ενδιαφέρον.

Ηλίας Μπεριάτος: Προστατευόμενες Περιοχές και Φορείς Διαχείρισης

 

Προστατευόμενες Περιοχές και Φορείς Διαχείρισης

Ηλίας Μπεριάτος*

$1·        

$1·        

$1·        

$1·        

Δημοσιεύτηκε ο νόμος (4685/20) για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Ωστόσο, φαίνεται ότι ο όρος «εκσυγχρονισμός» έχει χάσει το νόημά του όπως εξάλλου και ο ταλαιπωρημένος όρος «μεταρρύθμιση». Προβαίνουμε σε αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις που μάλλον απορρυθμίζουν…Και έτσι, αντί να βελτιώσουμε το θεσμικό πλαίσιο στα αναγκαία μόνο σημεία και να προχωρήσουμε σε προγράμματα υλοποίησης, αλλάζουμε διαρκώς, ατάκτως και χωρίς αξιολόγηση τη νομοθεσία, συχνά πριν καν την εφαρμόσουμε, δημιουργώντας θεσμικό χάος. Επίσης, φτιάχνουμε θεσμικά εργαλεία αλλά στη συνέχεια τα εγκαταλείπουμε στην τύχη τους.

Αυτό περίπου συμβαίνει και με το θέμα της προστασίας της φύσης. Ανάμεσα στις διατάξεις του νέου νόμου είναι και η κατάργηση των Φορέων Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών (ΦΔΠΠ). Ενός εργαλείου, που η πολιτεία δεν το στήριξε όσο και όταν έπρεπε και τώρα το καταργεί χωρίς να εισακούσει τις απόψεις πολλών και σοβαρών περιβαλλοντικών οργανώσεων της χώρας. Επειδή προσωπικά έχω συμβάλει στη δημιουργία του θεσμού των ΦΔΠΠ στην Ελλάδα, θεωρώ υποχρέωσή μου να επιχειρήσω κάποιες επισημάνσεις.

Για να δούμε την αποτελεσματικότητα του συστήματος που προτείνει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ), πρέπει να περιμένουμε αρκετά. Εκείνο όμως το οποίο βλέπουμε τώρα είναι η φιλοσοφία του συστήματος. Γιατί και αν ακόμα έχει κάποιο αποτέλεσμα, αυτό δεν θα έχει το απαραίτητο κοινωνικό, πολιτικό και οικολογικό αντίκρισμα. Με τη φιλοσοφία αυτού του συστήματος υπάρχει διαφωνία, γιατί ακριβώς δεν στηρίζεται στην αποκεντρωτική λογική η οποία συνήθως ακολουθείται διεθνώς στο θέμα αυτό.

Πράγματι, για τον σωστό σχεδιασμό και τη διαχείριση των Π.Π. πρέπει να εξασφαλίζονται η τοπικότητα, η συμμετοχή, η αποκέντρωση, η λειτουργικότητα, η ευελιξία. Και ακριβώς για τον λόγο αυτό, οι Φ.Δ. πρέπει να έχουν θεσμική οντότητα και αυτονομία, δηλαδή νομική προσωπικότητα, όπως ακριβώς συμβαίνει με τους φορείς πολλών άλλων «διαχειριζόμενων αντικειμένων» στη χώρα μας (π.χ. λιμάνια). Και φυσικά, κάτω από την ομπρέλα του αρμόδιου υπουργείου Περιβάλλοντος.

Αντ’ αυτού προχωρούμε σε μια γραφειοκρατική και ονοματολογική ισοπέδωση. Οι Φ.Δ. δεν είναι μόνο τεχνοκρατικά συμβούλια. Είναι σύνθετες οντότητες γιατί η διοίκηση και διαχείριση των Π.Π. δεν είναι αμιγώς επιστημονικό έργο και άρα χρειάζεται η ουσιαστική -και όχι προσχηματική- συμμετοχή των κοινωνικών και παραγωγικών οργανώσεων. Οι νέες μονάδες και επιτροπές διαχείρισης δεν έχουν νομική υπόσταση ούτε και οικονομική διαχείριση. Ειδικά οι επιτροπές μιμούνται τα κανονικά διοικητικά συμβούλια των Φ.Δ., χωρίς να έχουν την αναγκαία διοικητική αυτοτέλεια και τις αντίστοιχες αρμοδιότητες.

Ο νέος κεντρικός Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (ΟΦΥΠΕΚΑ), που αντικαθιστά τους Φ.Δ., προσθέτει άσκοπα νέο «διοικητικό βάρος» τη στιγμή που στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας υπάρχουν: α) Γενική Γραμματεία φυσικού περιβάλλοντος, β) Γενική Διεύθυνση περιβαλλοντικής πολιτικής γ) Διεύθυνση διαχείρισης φυσικού περιβάλλοντος και βιοποικιλότητας, δ) Επιτροπή για τη φύση (υποχρεωτική δομή λόγω της οδηγίας NATURA), της οποίας ο ρόλος… αναζητείται, καθώς και άλλες δομές.

Ξεκινάμε λοιπόν… και πάλι από την αρχή, για να συγκροτήσουμε έναν ΟΦΥΠΕΚΑ με νέο διοικητικό συμβούλιο, γενικό διευθυντή, διευθυντές, τμηματάρχες και στελέχη (μήπως για να αλλάξουμε τα πρόσωπα;) και μετά… να φτιάξουμε τις 24 μονάδες διαχείρισης (ΜΔΠΠ) και μετά… να συγκροτήσουμε τις συμβουλευτικές επιτροπές διαχείρισης των ΜΔΠΠ κ.λπ., για να φτάσουμε κάποτε και στον στόχο μας: τη διαχείριση της φύσης!..

Το χειρότερο είναι ότι ο ΟΦΥΠΕΚΑ αναλαμβάνει και τα πολύ γενικά και «βαριά» ζητήματα της κλιματικής αλλαγής και της αειφόρου ανάπτυξης που αντιπροσωπεύουν σχεδόν όλες τις δράσεις του ΥΠΕΝ (κυριολεκτικά ένα υπουργείο… μέσα στο υπουργείο) και που συμπλέκονται αδόκιμα και αχρείαστα με το ειδικότερο θέμα των Προστατευόμενων Περιοχών. Επιπλέον, ακόμα κι αν δεχόμασταν την ανάγκη ύπαρξης ενός κεντρικού φορέα πέραν των υπαρχουσών κεντρικών δομών, αυτό δεν θα αναιρούσε τη δυνατότητα και τη σκοπιμότητα διατήρησης των υφιστάμενων Φορέων Διαχείρισης ως νομικών προσώπων.

Από την άλλη πλευρά και εστιάζοντας την κριτική μας στο περιεχόμενο των χωρικών διευθετήσεων, καθίσταται φανερό ότι η προτεινομένη ρύθμιση των ζωνών στις Π.Π. πάσχει μεθοδολογικά και ουσιαστικά, ενώ διαπιστώνεται εννοιολογική σύγχυση μεταξύ των όρων «ζώνη», «περιοχή» και «χρήση γης». Προβληματικά και τα περί χαρακτηρισμών των αντικειμένων προστασίας, των σχεδίων και μελετών καθώς και των μεταξύ τους σχέσεων, ενώ γίνεται (ανάμεσα σε άλλες ορολογικές αστοχίες) αδόκιμη και καταχρηστική χρήση του όρου «διακυβέρνηση».

Συμπερασματικά, οι Φ.Δ. απαξιώθηκαν αδικαιολόγητα με έωλα επιχειρήματα τη στιγμή που μόνοι και αβοήθητοι και παρά τα προβλήματα και τις αδυναμίες τους, έκαναν αξιόλογο έργο από το 2003. Αντί να αναληφθεί, από το ΥΠΕΝ, μια γενναία προσπάθεια υποστήριξης, αναβάθμισης και βελτίωσης του έτοιμου δικτύου των Φ.Δ., αποδοθήκαν σ’ αυτούς ευθύνες που δεν τους ανήκαν, για όλα τα κακώς κείμενα της προστασίας της φύσης στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα την προσχηματική κατάργησή τους. Κρίμα…

* ομότιμος καθηγητής χωροταξικού-περιβαλλοντικού σχεδιασμού Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

 

Επιμελητήριο Περιβάλλοντος: "Ο νέος περιβαλλοντικός νόμος: Η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης"

 

 

 

Ο νέος περιβαλλοντικός νόμος: Η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης

Αθήνα, 11/5/2020

Ο νέος “περιβαλλοντικός” νόμος δίνει τη χαριστική βολή στο πολύπαθο ελληνικό περιβάλλον. Στα αλλεπάλληλα πλήγματα που έχει δεχθεί τα τελευταία χρόνια (δασικός νόμος, νόμος για τις ακτές, δασικοί χάρτες κ.λπ.) έρχεται να προστεθεί ένα ακόμα πιο βαρύ: η ιδιωτικοποίηση της διαδικασίας περιβαλλοντικής αδειοδότησης. Θα εστιάσουμε σε αυτό, όχι γιατί οι λοιπές ρυθμίσεις του νόμου είναι λιγότερο καταστροφικές. Αλλά γιατί η συγκεκριμένη εξουδετερώνει, και θεσμικά πλέον, κάθε έννοια περιβαλλοντικής προστασίας, σχεδιασμού και ελέγχου.

Ας λέει λοιπόν το Σύνταγμα (άρθ. 24) ότι «η χωροταξική αναδιάρθρωση της χώρας […] υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα του Κράτους». Ας επαναλαμβάνει παγίως η νομολογία του ΣτΕ ότι η χωροταξία και η πολεοδομία, κατά ρητή συνταγματική επιταγή, ασκούνται από όργανα του ίδιου του κράτους, ούτε καν των ΟΤΑ, ούτε φυσικά από ιδιώτες. Γιατί το Σύνταγμα και το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας επιμένουν τόσο πολύ σε αυτό; Όχι βέβαια γιατί υποθάλπουν τη γραφειοκρατία ούτε γιατί αγνοούν τα προβλήματα της Δημόσιας Διοίκησης. Αλλά γιατί γνωρίζουν καλά ότι η επιλογή της κατάλληλης θέσης για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, έστω και “πράσινη”, δεν είναι απλή υπόθεση. Οι επιπτώσεις, συνήθως μη αναστρέψιμες, στο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, στην κοινωνία, στην οικονομία είναι πολλαπλές και αλληλένδετες. Γι’ αυτό και το Σύνταγμα εμπιστεύθηκε την εκτίμησή τους στα όργανα του κράτους, τα οποία διαθέτουν πολύπλευρη επιστημονική γνώση, αντικειμενικότητα, απαλλαγμένη από πανταχόθεν πιέσεις, καθώς και την αυξημένη ευθύνη που αναλογεί στους δημόσιους λειτουργούς και υπαλλήλους.

Ουτοπικό; Ίσως, αλλά στα δύσκολα κρίνεται η ικανότητα των κυβερνώντων. Αν η Δημόσια Διοίκηση έχει τρωτά σημεία, είναι ευθύνη της Πολιτείας να τη διορθώσει και όχι να την εξουδετερώσει. Ο νομοθέτης, όμως, του νέου “περιβαλλοντικού” νόμου αντιμετωπίζει τόσο τη διάγνωση όσο και τη θεραπεία των αδυναμιών του κρατικού μηχανισμού ως απλή, ή μάλλον υπεραπλουστευμένη, υπόθεση. Τα προβλήματα της περιβαλλοντικής αδειοδότησης δεν οφείλονται, κατ’ αυτόν, ούτε στον ψευδεπίγραφο χωροταξικό σχεδιασμό ούτε στην αδιανόητη πολυνομία που εξυπηρετεί πάσης φύσεως σκοπιμότητες ούτε στις επίμονες πιέσεις που ασκούν προς πάσα κατεύθυνση οι ενδιαφερόμενοι. Οφείλονται αποκλειστικά σε επαγγελματική διαστροφή των αρμοδίων υπηρεσιών και ιδίως εκείνων που επιμένουν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, διστάζοντας, ενίοτε, να δώσουν το πράσινο φως σε καταστροφικά για το περιβάλλον σχέδια. Και ο νέος νόμος τούς τιμωρεί με πλήρη εξουδετέρωση. Εφεξής, ο έλεγχος των περιβαλλοντικών επιπτώσεων των πάσης φύσεως επενδυτικών σχεδίων προσχηματικά και μόνο παραμένει στη Διοίκηση. Οι προβλεπόμενες αποκλειστικές προθεσμίες (ούτε καν 3 μήνες συνολικά, από την υποβολή του φακέλου μέχρι την τελική έγκριση, συμπεριλαμβανομένης και της γνωμοδότησης όλων των αρμοδίων υπηρεσιών και της υποβολής αντιρρήσεων εκ μέρους των ενδιαφερομένων λ.χ. περιβαλλοντικών οργανώσεων, κατοίκων περιοχής κ.λπ.) μαρτυρούν από μόνες τους ότι η Διοίκηση, και να θέλει, είναι αδύνατον να προβεί σε ουσιαστικό έλεγχο. Στην πραγματικότητα ο έλεγχος ανατίθεται στον ίδιο τον ελεγχόμενο επενδυτή μέσω των ιδιωτών πιστοποιημένων εκτιμητών, που αναλαμβάνουν να αξιολογήσουν τη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που ο ίδιος συνέταξε και να διαβεβαιώσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες ότι το ελεγχόμενο έργο ή δραστηριότητα δεν παρουσιάζει κανένα απολύτως περιβαλλοντικό πρόβλημα. Το κράτος υποχρεούται να βάλει, μέσα σε ελάχιστες ημέρες, την τελική υπογραφή, τηρώντας έτσι και τα συνταγματικά προσχήματα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αδειοδότηση των ΑΠΕ. Όσο καλές, άγιες και πράσινες οι ΑΠΕ, δεν υστερούν σε πολλαπλές περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Δεν το ισχυρίζονται οι πολέμιοί τους, το λέει η «Ειδική Έκθεση για τις ΑΠΕ και την Αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής» της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος του ΟΗΕ (IPCC). Η τελευταία επισημαίνει, λ.χ. για τα αιολικά πάρκα, τις πολλαπλές περιβαλλοντικές επιπτώσεις τους στα οικοσυστήματα, τη βιοποικιλότητα, το μικροκλίμα, την ανθρώπινη υγεία, την ποιότητα ζωής των τοπικών κοινωνιών, το περιβαλλοντικό κόστος απομάκρυνσής τους κ.λπ. Για όλους αυτούς τους λόγους, η επιλογή των περιοχών της Χώρας που είναι κατάλληλες να υποδεχθούν ΑΠΕ ήταν (υποτίθεται) αντικείμενο του Ειδικού Πλαισίου Χωροταξικού Σχεδιασμού & Αειφόρου Ανάπτυξης για τις ΑΠΕ, που εγκρίθηκε το 2007. Το Ειδικό όμως αυτό Πλαίσιο, αντί να αξιολογήσει τα οικοσυστήματα, την χλωρίδα, την πανίδα, τον δασικό πλούτο, τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, τα γεωλογικά, υδρολογικά, κλιματολογικά δεδομένα κάθε συγκεκριμένης περιοχής, ώστε να επιλέξει τις κατάλληλες, προτίμησε μια πιο εύκολη λύση. Χαρακτήρισε ολόκληρη την Επικράτεια, με ελάχιστες εξαιρέσεις (αρχαιολογικοί χώροι κ.λπ.) ως κατάλληλη για την εγκατάσταση αιολικών πάρκων. Το πρόβλημα μετατέθηκε έτσι (ως μη έδει) στο επίπεδο της ατομικής περιβαλλοντικής αδειοδότησης. Τώρα, όμως, με τον νέο νόμο, και το επίπεδο αυτό παρακάμπτεται. Οι ΑΠΕ μπορούν να εγκατασταθούν σχεδόν οπουδήποτε με βάση την προηγουμένη ιδιωτικοποιημένη συνοπτική διαδικασία.

Το ξήλωμα των διοικητικών διαδικασιών που έχουν τεθεί για την προστασία των πολλαπλών, και συχνά αλληλοσυγκρουόμενων, πτυχών του δημοσίου συμφέροντος δεν είναι μόνο αντισυνταγματικό, είναι και επικίνδυνο. Η ζωτική ανάγκη ύπαρξης ικανής και αξιόμαχης Δημόσιας Διοίκησης αποδείχθηκε περίτρανα κατά την πρόσφατη υγειονομική κρίση. Όμως, η περιβαλλοντική κρίση είναι και αυτή ζήτημα ζωής και θανάτου που δεν αφορά μόνο το μέλλον των παιδιών μας, αλλά και το δικό μας παρόν. Ο νέος περιβαλλοντικός νόμος την επιταχύνει, επιβεβαιώνοντας ότι, στον καίριο τομέα της περιβαλλοντικής προστασίας, η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης.

Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος

Καλλιδρομίου 30 & Ζωοδόχου Πηγής   ΤΚ 11473 Αθήνα

τηλ & φαξ: +30 2103823850 | email: info@environ-sustain.gr   |   www.environ-sustain.gr

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΚΤΟΝΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

 

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Να αποσυρθεί το περιβαλλοντοκτόνο νομοσχέδιο

Το Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων (ΠΑΝΔΟΙΚΟ) διαπιστώνει ότι ο Υπουργός Περιβάλλοντος κ. Χατζηδάκης και η Κυβέρνηση φαίνεται να μην έχουν τίποτα διδαχτεί από την πανδημία που έχει θέσει σε καραντίνα όλο τον πλανήτη και την αξία του περιβάλλοντος για τη διατήρηση της υγείας των έμβιων όντων σε αυτόν.

Μετά από διαβούλευση μόνο 14 ημερών και με μια Βουλή η οποία υπολειτουργεί, επιχειρείται η ψήφιση ενός νομοσχεδίου «σκούπα» ή «οδοστρωτήρα», δήθεν «για τον εκσυγχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας» και μάλιστα με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Το μόνο επείγον που αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει είναι το «να πιάσει στον ύπνο» μια κοινωνία που είναι σε καραντίνα λόγω κορωνοϊού. Ένα νομοσχέδιο με 130 άρθρα και 655 σελίδες, που όχι μόνο δεν αποτελεί εκσυγχρονισμό, αλλά σίγουρα αναχρονισμό της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και επιχείρηση εξυπηρέτησης ιδιωτικών συμφερόντων. Σε αντίθεση με 23 περιβαλλοντικές οργανώσεις και πάνω από 100 φορείς και συλλογικότητες, που έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο, ο κ. Χατζηδάκης, με ακραία αντιδημοκρατική συμπεριφορά, προχωράει σε ψήφιση περιβαλλοντικού νομοσχεδίου που περιλαμβάνει αντισυνταγματικές διατάξεις, ενώ είναι αντίθετο με διεθνείς συμβάσεις και συνθήκες, καθώς και Ευρωπαϊκές οδηγίες.

Σε γενικές γραμμές, το νομοσχέδιο υποβαθμίζει τις περιοχές Νατούρα 2000, νομιμοποιεί πάνω από 500.000 αυθαίρετα μέσα σε δάση, αναθέτει σε ιδιώτες, όχι τη σύνταξη, αλλά τον έλεγχο των Μελετών Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, με ασφυκτικές προθεσμίες, ακυρώνει τον έλεγχο του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των επενδύσεων, υποβαθμίζει τους φορείς διαχείρισης, στους οποίους μάλιστα θα ασκείται πλέον κεντρικός έλεγχος και τέλος δεν δίνει λύσεις στη διαχείριση των αποβλήτων, που αποτελεί διαχρονικά ένα μεγάλο «αγκάθι» για τη χώρα μας.

img

Το ΠΑΝΔΟΙΚΟ καλεί τον Υπουργό Περιβάλλοντος και την Κυβέρνηση να σεβαστούν τις ιδιόμορφές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας και τον πλανήτη, να σεβαστούν το περιβάλλον και να αποσύρουν από τη Βουλή το περιβαλλοντοκτόνο νομοσχέδιο που επιχειρούν να ψηφίσουν με άκρως αντιδημοκρατικό τρόπο.

 

23 ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

 
 

Προς

κ. Κωστή Χατζηδάκη, Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας

 

Κοινοποίηση:

κ. Κ. Αραβώση, Γενικό Γραμματέα Φυσικού Περιβάλλοντος και Υδάτων

Αθήνα, 30 Μαρτίου 2020

Θέμα: Αναβολή κατάθεσης νομοσχεδίου «Εκσυγχρονισμός περιβαλλοντικής νομοθεσίας» στη Βουλή

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Η περίοδος που διανύουμε είναι πρωτόγνωρη και δύσκολη για όλους μας.

Με το κλείσιμο της διαβούλευσης για το νομοσχέδιο «Εκσυγχρονισμός περιβαλλοντικής νομοθεσίας», θεωρούμε επί της διαδικασίας απαραίτητο να ζητήσουμε εγγράφως να μην το καταθέσετε προς ψήφιση μέχρι την αποκατάσταση της πλήρους λειτουργίας της Βουλής.

Σε αυτή τη συγκυρία και με έντονη πίεση χρόνου, καθώς δεν δόθηκε παράταση, οι συνυπογράφουσες περιβαλλοντικές μη κυβερνητικές οργανώσεις μελετήσαμε το νομοσχέδιο «Εκσυγχρονισμός Περιβαλλοντικής Νομοθεσίας» και συμμετείχαμε, στον βαθμό του δυνατού, στη δημόσια διαβούλευση.

Επί της ουσίας, και στη βάση των σημαντικών σχολίων που κατατέθηκαν στη διαβούλευση από πολλούς φορείς και οργανώσεις, θεωρούμε επιτακτική τη ριζική αναθεώρηση του νομοσχεδίου, ώστε να προάγει ουσιαστικές βελτιώσεις στο κρίσιμης σημασίας κεφάλαιο της προστασίας του περιβάλλοντος.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τη σχετική κοινοβουλευτική διαδικασία, δεδομένου ότι η Βουλή λειτουργεί με περιορισμό στις ακροάσεις φορέων και με μειωμένη βουλευτική παρουσία στις συνεδριάσεις της ολομέλειας και των επιτροπών, θεωρούμε απαράδεκτη την κατάθεση προς ψήφιση νομοσχεδίων που αλλάζουν άρδην την περιβαλλοντική νομοθεσία της χώρας.

Σας καλούμε να αναβάλετε την κατάθεση του νομοσχεδίου και να αξιοποιήσετε αυτή την αναβολή ώστε να εξεταστούν με προσοχή τα περισσότερα από 1570 σχόλια που κατατέθηκαν στη διαβούλευση. Στα σχόλια αυτά θα βρείτε ένα εύρος τοποθετήσεων από προτάσεις αναδιαμόρφωσης συγκεκριμένων διατάξεων ως και την απόσυρση μέρους ή συνόλου του νομοσχεδίου. H κοινή αγωνία αυτών των ενστάσεων είναι ότι το νομοσχέδιο όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες και την προστασία του περιβάλλοντος, αλλά αντίθετα θα οδηγήσει στην υποβάθμιση και ελαστικοποίηση των όρων προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας μας.

Τα νομοσχέδια διαμόρφωσης περιβαλλοντικών πολιτικών είναι απαραίτητο να εξετάζονται χωρίς βιασύνη και με πλήρη εφαρμογή των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών διαδικασιών, αφού βεβαίως έχουν πρώτα υποβληθεί στην πληρέστερη δυνατή και ουσιαστική διαβούλευση και επιστημονική επεξεργασία.

Για τους παραπάνω λόγους, θεωρούμε απαραίτητη μια συζήτηση μαζί σας, μέσω τηλεδιάσκεψης.

Αναμένουμε τις δικές σας ενέργειες.

Οι οργανώσεις,


ΑΡΙΩΝ

ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ

ΑΡΧΕΛΩΝ

Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕIΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

Ελληνική Εταιρία Προστασίας της Φύσης

Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία

Εταιρία Προστασίας Πρεσπών

Καλλιστώ

"Ο ΝΗΡΕΑΣ "

Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης

Οργάνωση Γη

ΠΑΝΔΟΙΚΟ

Πίνδος Περιβαλλοντική

ΑΝΙΜΑ

CISD - Παρατηρητήριο Πολιτών για την Αειφόρο Ανάπτυξη

Ecocity

iSea

MEDASSET

MedINA

MΟm

The Green Tank

WWF Ελλάς

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ: ΜΕΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ

ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΟΣ

Μένουμε μέσα και σκεφτόμαστε…

https://bit.ly/2QKdYXZ

Αθήνα, 24/3/2020

Τριάντα χρόνια πριν, υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας ένα κόσμο βιώσιμο. Καθαρό, υγιεινό, ευημερούντα, δίκαιο και συμμετοχικό. Ένα κόσμο που σέβεται τα όρια της φύσης και δεν εξευτελίζει τον άνθρωπο. Που εξελίσσεται χωρίς να καταστρέφει.

Ένα κόσμο που επιτρέπει στους ανθρώπους να μένουν στον τόπο τους και να ορίζουν τη ζωή τους με τα δικά τους μέτρα. Όπου τα κράτη έχουν το θάρρος αλλά και τα μέσα να υπερασπιστούν το δημόσιο συμφέρον. Να εξασφαλίσουν υγεία, παιδεία, πρόνοια, φως, νερό και τηλέφωνο, όχι μόνο στις καλές αλλά και στις δύσκολες στιγμές. Όπου η οικονομία δεν είναι πλασματική, αλλά εγγυάται την επιβίωση έστω κι αν κλείσουν οι δρόμοι της παγκοσμιοποίησης.

Ένα κόσμο όπου η επιστήμη, η τέχνη, ο πολιτισμός, η διασκέδαση χαράζουν τους δικούς τους δρόμους, όχι απαραίτητα κερδοσκοπικούς. Όπου η πληροφορία απελευθερώνει και δεν χειραγωγεί. Όπου οι πολίτες έχουν σοβαρούς λόγους να εμπιστεύονται τις ηγεσίες τους.

Ένα κόσμο, με λίγα λόγια, όπου τα σενάρια καταστροφής, περιβαλλοντικής, υγειονομικής, οικονομικής, εξακολουθούν να ανήκουν στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας.

Και βάλαμε τα δυνατά μας. Ανταγωνιστήκαμε τη φύση. Χλευάσαμε το δημόσιο συμφέρον. Απαξιώσαμε το κράτος. Εξουδετερώσαμε τις δημόσιες υπηρεσίες. Ξεπουλήσαμε κάθε τι κοινό. Διαγράψαμε από το λεξιλόγιό μας την αλληλεγγύη και την αυτοθυσία. Εναποθέσαμε τις τύχες μας στα ρίσκα της αγοράς. Πετύχαμε πράγματι την παγκοσμιοποίηση. Των προβλημάτων και των αδυναμιών μας.

Σήμερα, οι πάγοι που λιώνουν, ο πλανήτης που πεθαίνει, οι ορδές των απελπισμένων που δεν χωράνε πουθενά, ο αγώνας δρόμου χωρίς έπαθλο και σκοπό, τα αγαθά χωρίς χαρά, η φτώχεια, η απόγνωση, η αποξένωση δεν κατάφεραν ακόμα να μας πείσουν ότι κάναμε λάθος.

Μήπως το καταφέρει ο κορωνοϊός;

Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητος

http://environ-sustain.gr